Sint Lucaskerk Venhuizen Sint Lucas Parochie Venhuizen, Hem, Wijdenes en Oosterleek Theresia van Lisieux kapel te Hem

Lourdes belevingen


Lourdes 2018


Mijn ervaring

Het is nu bijna een maand geleden dat we terugkwamen uit Lourdes. Ieder jaar gaan we heen. Van te voren denk je: hoe zal het gaan zonder pastor Co Kuin? Hoe zal het gaan met zijn vrouw Ria? En, het is wel een hele grote groep dit jaar. Pastor Jules Post ging voor het eerst met ons mee. Toch had ik er wel vertrouwen in dat het allemaal ‘goed’ zou gaan. We weten uit ervaring wat Lourdes met mensen doet.

En... het was weer bijzonder. Bijzonder hoe mensen in de groep met elkaar optrekken. Voor elkaar zorgen, voor elkaar open staan. Bijzonder, hoe toch altijd de kruisweg heel bijzonder iets met mensen doet, vooral door de hedendaagse teksten en ervaringen die we dan met elkaar delen. Het voelde voor mij goed toen ik op het laatste moment, vlak voor Lourdes, nog gevraagd werd om de overweging te houden in de Boeteviering. Co deed dit de laatste jaren heel vaak, en ik deed dit dan ook in zijn gedachtenis. Ik riep op om toch maar vooral te luisteren naar ons eigen hart en tot leven te brengen al wat we in ons hart met ons meedragen. Dat mag er allemaal zijn. Probeer het en blijf daar in geloven, dat geldt voor iedere dag van ons leven. Want juist in ons hart heeft God iets van zichzelf ‘neergelegd’.
Leven vanuit je hart, en open oog en oor hebben voor elkaar. Daarin leven we Gods liefde.
Die liefde die we zo voelden tijdens de week in Lourdes. Ook in het pastoresteam was die liefde voelbaar. Heel bijzonder met hoeveel respect en waardering we met elkaar omgingen.
Met een hoofdaalmoezenier van 37 jaar. Heel wijs voor zijn leeftijd. Toen ik dit iemand vertelde, zei die: “Was Jezus ook niet pas 33 jaar…”
Van de mensen die ik naderhand over Lourdes gesproken heb, hoorde ik heel veel bijzondere belevingen terug. Mooi om dit zo te mogen horen. Ik wil eindigen met een liedtekst passende bij deze week: ‘Waar vriendschap is en liefde, daar is God met ons'. Het heeft me goed gedaan.

Pastor Mariet Vet


Op woensdag 26 september vertrokken Jan en Erika Hooijberg, Corry Wijnker, Lia Oud, Dinie Boonstra, Thea Doodeman, Rinus en Els van der Ark, Cor en Ria de Wit, Sonja Groot en Amber Hoffer naar Lourdes. Ze namen deel aan de 17e Westfriese Bedevaart. Jules Post en Mariet Vet maakten deel uit van het pastorale team. Hieronder volgt een verslag

De bus vertrok al om 04.45 naar Maastricht. Van daaruit vlogen we naar Lourdes. Op de avond van de eerste dag was er gelijk al een Eucharistieviering. Tijdens de overweging sprak pastor Jules Post over het thema ’open gaan’. Dinie Boonstra was lector, ze nam de eerste lezing en de voorbeden voor haar rekening.

De volgende ochtend stond de kruisweg op het programma. Voor de mensen die slecht ter been waren, was er een kleine kruisweg onder leiding van Mariet en een grote kruisweg, over een berg, onder leiding van onze pastor.
Aan de hand van de laatste dagen uit het leven van Jezus liepen de mensen ook hun eigen kruisweg. Het was heel indrukwekkend!
Na de kruisweg dronken we een kopje koffie en vervolgens liet de hotelleider ons de belangrijkste punten van het heiligdom zien.

Een opvallende verschijning was Piet Huisman. Hij was niet alleen door zijn gulle lach nadrukkelijk aanwezig en door zijn houten klompen, maar vooral vanwege zijn bevlogen zorg voor de mensen die hulp nodig hadden. En in Lourdes kreeg hij te horen dat zijn kleinzoon Luc is geboren.
Na de warme lunch (de Fransen eten twee keer per dag warm) gingen we met zijn allen naar de boeteviering. Boeteviering klinkt streng maar dat was de viering niet. Het was gewoon een hele mooie viering. De overweging van pastor Mariet raakte iedereen.
Toen moest er een groepsfoto worden gemaakt. Maar... Pastor Jules was zoek. Hij zat samen met koster Chris Oud uit Lutjebroek in een  klein cafeetje aan de koffie. Ze waren de foto ‘even’ vergeten.
‘s Avonds zijn we met alle deelnemers van de bedevaart naar een film over het leven van Bernadette geweest.

Vrijdagmorgen begonnen we met de Eucharistieviering aan de grot.
Van de groep uit Venhuizen durfden Amber, Sonja en Ria de Wit het aan om te baden in het water van de heilige bron. Ze vonden het een heel bijzondere ervaring.
Onder de warme lunch werd Jan Hooijberg luidkeels toegezongen. Hij werd 64 jaar. Hij kreeg een mooie kaars cadeau zodat hij het licht en de warmte van Lourdes mee terug naar huis kon nemen. ‘s Avonds werden hij en zijn vrouw Erika ook nog eens door de leiding van de VNB gefeliciteerd.
Na het eten liepen we allemaal met een kaarsje in de lichtprocessie. Er liepen vele duizenden pelgrims mee. Dat was ontroerend mooi.

In plaats van zondag was tijdens onze bedevaart zaterdag de rustdag. We zijn met zijn allen meegegaan met een excursie naar de Pyreneeën. De natuur was adembenemend mooi. Je waande je in het paradijs op aarde. Een aantal van ons heeft ook een stukje van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella gelopen.

Zondagmorgen gingen we -zoals we gewend zijn- naar de kerk. In een enorme ondergrondse basiliek vierden we de internationale Hoogmis. Van een priestertekort was weinig te merken. Minstens 50 priesters en diakens deden aan de viering mee. Vele Westfriese pelgrims zongen in het koor.
Een ander hoogte punt was de viering met de handoplegging. De voorgangers legden de handen op het hoofd en de schouders. Zo ontvingen de pelgrims Gods zegen op hun levensweg. Het deed de pelgrims zichtbaar veel.
De mooiste viering van die dag was de afscheidsviering in de kapel van ons hotel.
Het was een viering waarin we aan elkaar vertelden waarom we naar Lourdes waren gekomen en wat ons in de afgelopen dagen had geraakt.
Wat iedereen opviel was de grote mate van saamhorigheid, de hulpvaardigheid en het luisteren naar elkaar. Iedereen kon zijn verhaal of zijn verdriet kwijt.
Na de prachtige viering werd de in de lounge van het hotel op traditionele Westfriese wijze tot in de kleine uurtjes verder gevierd. Een waar feest!

Maandagmorgen werd de bevaart afgesloten met de zendingsviering. Thea Doodeman was in de viering lector. Het thema van de viering was ‘Handen’.
De hoofdaalmoezenier hoopte in zijn overweging dat we niet alleen in Lourdes maar ook thuis elkaars handen zullen zijn.
Na de viering vertrokken we naar huis.
Met dankbaarheid en niet onder woorden te brengen gevoelens hebben we afscheid genomen van elkaar.

Een pelgrim

 

naar boven


Lourdes 2017


Mijn Lourdeservaring van dit jaar

We zijn nu bijna een maand terug en terugkijkend naar wat Lourdes mij dit jaar heeft gebracht kan ik zeggen: verbondenheid. Verbondenheid in de groep die mee was en ook een bijzondere verbondenheid met de thuisblijvers, want ook die was de hele week voelbaar. Er is meer tussen hemel en aarde zeggen we weleens. Ik zeg nu: er is meer tussen hemel en aarde voelbaar. Het plotseling niet meegaan van o.a. Co en Ria Kuin zette me toch wel een beetje op ‘scherp’. Wij, die altijd zo mooi met elkaar konden samenwerken, ‘moesten’ het nu zonder hen doen, maar het app contact vergoedde veel, en de groep was weer heel bijzonder met elkaar, dat heeft me toch weer veel verbondenheid doen voelen.

We misten natuurlijk twee bijzondere harten, maar de hartelijkheid die deze groep in zich had verwarmde een ieder. En ik denk dat dit het meest voelbaar was tijdens de maaltijden, onderweg naar de vieringen en in de eigen viering. Wat me nog meer is bijgebleven, is het feit dat er een hulpbisschop mee was. Dit bracht enerzijds positieve gevoelens, velen uit onze groep hebben een praatje met hem gemaakt dat hen heeft geïnspireerd, maar voor mij bracht het ook wat irriterende gevoelens mee. Ik was het in Lourdes altijd gewend dat pastores aansluiten bij het leven van de pelgrims, maar dit jaar was het taalgebruik van de hulpbisschop en de hoofdaalmoezenier voor mij gewoon te vroom, dan haak ik eerder af, want ik voelde niet dat het over mij/ons ging, maar anderen zullen dit misschien heel anders hebben ervaren. De pastoraal werkenden mochten dit jaar ook bijna niks. Zelfs niet mee aan tafel in de grot. Dit maakte mij verdrietig.

Bijzonder was wel dat onze groep in de grot de voorbeden mocht verzorgen. Yvonne Bos bad de nog door Co gemaakte voorbeden heel mooi voor. En ik mocht een compilatie maken van alle intenties, en dat raakte me al in de voorbereiding als ook tijdens het voorlezen.

Lourdes is een plek waar op een bijzondere manier liefde, hartelijkheid en verbondenheid voor elkaar voelbaar is en dat zal voor mij altijd het belangrijkste blijven. Een plek waar mensen tijd en liefde hebben voor elkaar. Misschien is dat wel zo omdat Maria, daar als grote voorbeeld hierin, voelbaar dichtbij is.

Pastor Mariet Vet

naar boven


De aflopen periode 27 sept t/m 2 okt heb ik deelgenomen aan de West Friese Bedevaart naar Lourdes. Het was voor mij de eerste keer. Toen ik wegging had ik enige reserve met de commerciële omgeving die in Lourdes aanwezig is en er ook zeker was. Maar in de avond van de eerste dag, toen ik naar de grote lichtprocessie stond te kijken, ervoer ik iets dat ik wil omschrijven als een aanraking, opnieuw. Want op het vliegveld van Maastricht raakte ik in een langdurig gesprek met de hulpbisschop van Utrecht Mgr. Hoogeboom. Ook dat vond ik een aanraking. Aanraking is het woord dat mij deze hele bedevaart is bij gebleven. Aanraking door de contacten met medepelgrims. Aanraking door de viering bij de Grot, door ons zingen en betrokkenheid. Een van de warmste momenten voor mij was de viering met de handoplegging, dat moment van aanraking ontroerde mij zelfs emotioneel. Ik hoop dat die “aanraking” die ik mee terug heb genomen, mij mag sterken in mijn parochiële contacten. Een eerste bedevaart, concluderend, wat afwachtend, maar ineens geraakt worden en erbij zijn met elkaar, en dat doorgeven in de parochie gemeenschap. Dat is voor mij, mijn bedevaart geweest. Alle waardering naar de lokale organisatie Mariet en Harry Vet. Dank.

Wim Zürlohe

naar boven


Lourdes 2016

 “Mensen tellen in Lourdes”

Westfriese bedevaart naar Lourdes van 27 sept. tot 2 okt. 2016

Op 27 september 2016 vertrokken we naar Lourdes. Met de Westfriese Bedevaart groep die werd geleid door Harry en Mariet Vet, mijn nichtje -die het heel bijzonder vond dat er familie van haar deze bedevaart samen mee ging maken- en Pastor Co Kuin en zijn vrouw Ria. Een gekoesterde wens ging in vervulling. Vanaf Schiphol vlogen we naar Toulouse, waarna we een prachtige bustocht hadden naar Lourdes. Een bergachtig landschap met de enorme Pyreneeën, die langzaam voor ons opdoemden.
Het thema “Barmhartigheid” kwam in alle vieringen terug. Mooie gesprekken met onze mede pelgrims, herinneringen van ons gezin en onze familie Laan, passeerden de revue.

Hoogtepunten waren: viering met 20.000 mensen in de Pius X basiliek, samen naar de grot, waar we de meegenomen intenties en foto’s bij Maria heb gebracht. Ontsteken van kaarsen: ‘Wees een licht voor je medemens’ was zo waardevol om te mogen doen! Met Mariet Vet deden we de kleine kruisweg, bij prachtige Marmeren beelden van 2.50 meter hoog, goede verhalen, waarbij bij ons de tranen rijkelijk stroomden (we noemen het nu op een zon overgoten ochtend emotionele incontinentie). In de Bron van Lourdes gingen sommigen van ons bij Maria in bad, geholpen door lieve Franse vrouwen, en zo al onze zorgen van je laten afspoelen beleefden we INTENS.

We bezochten Batres, waar Bernadette heeft geleefd bij haar voedster. Samen hebben we een bustocht door de Pyreneeën gedaan, waar Fred onze Limburgse reisleider, veel geschiedenis vertelde over Sassis, waar nog 200 bewoners over zijn, Pont d’ Napoleon, op 100m hoogte. De Chaos van Mont Comeli,  grootse rotsblokpartijen zagen we langs komen. Bij Cirque de Gavarnie zagen we eeuwige sneeuw. 1357 m hoogte op 7 km van de Spaanse Grens. Hier kwamen we bij het Colosseum van de Natuur; dit is waar de bron van de rivier de Gave is ontstaan, in het National park Pyreneeën. Prachtige Watervallen hebben we gezien. De laatste dag hadden we de handoplegging; elkaar bescherming bieden en onze liefde vloeide rijkelijk uit ons hart en tranen over onze wangen.

Ons Lourdes avontuur wensen we iedereen toe: Medemenselijkheid, troost, hulp, liefde was in deze week de Rode Draad door ons Reis………………

Ria Laan, Nel Degeling, Elma de Moel, Els en Rinus van de Ark en Lizet Vreeker

naar boven

MARIA in Lourdes bedanken voor ons fijne gezin!

Westfriese bedevaart naar Lourdes van 27 sept. tot 2 okt. 2016

Wij gingen voor de eerste keer naar Lourdes  met de bedevaart.
Wel eens gedacht om op een camping te gaan staan en dan een dagje Lourdes doen. Dat werd ons uit het hoofd gepraat omdat dat zou tegenvallen en je heel veel dingen mist.
Dus ons toch opgegeven om met de West-Friese bedevaart mee te gaan. Wat een goede beslissing is dat geweest! Het was een super fijne en leuke groep.
Aan zoveel dingen meegedaan want het was een druk programma.

Door de poort van Barmhartigheid gegaan, de internationale Mis gevolgd, Eucharistieviering, de grote Kruisweg gevolgd, bijzonder mooi door Co gedaan en Mariet deed de kleine Kruisweg met een andere groep en ook zij kreeg heel veel complimenten op de manier waarop zij het deed. Het bezoek aan de grot was heel mooi om daar Maria te zien staan.Natuurlijk deden we mee met de Lichtprocessie want die mag je zeker niet missen.
De handoplegging bezorgde mij persoonlijk veel emotie van top tot teen.
Verder hebben we nog met een groep door Lourdes gewandeld o.l.v. Fred v.d. Winkel die bijzonder kundig en met een Limburgse tongval met de zachte G ons dagenlang veel heeft verteld.

De tocht door de Pyreneeën was super ontspannend na het drukke Lourdesprogramma.
Lunchen met z’n allen in de vrije natuur, genieten van ons lekker broodje in het hotel voor ons klaargemaakt.
Met Co nog een stukje verder gewandeld met de mensen die goed ter been waren en dat was toch nog een flinke groep.

De laatste avond was ook heel speciaal met het oplezen van de intenties en het zegenen van de souvenirs. Nou, die zijn wel te koop in Lourdes, wat een hoeveelheid winkels en barstensvol! Logisch want in Lourdes kun je niet om Maria heen want daar gaat het om.
Deze avond was voor diverse mensen heel emotioneel met pijn en verdriet!
Hierna gezellig met de groep gezeten in de bar van het hotel en de laatste gesprekken gevoerd.
De volgende ochtend de Zendingsviering meegemaakt om 8 uur!  Daarna de koffers klaargemaakt voor vertrek met de bus naar het vliegveld van Toulouse en onze laatste lunch.
De mooie Marialiederen zitten in ons hoofd en dat blijft nog wel een tijdje.
Als laatste hoe wij het hebben ervaren maar daar heb ik veel woorden voor nodig.

De groep was fantastisch, ieder had een luisterend oor en een arm om je heen als je verdrietig was, veel mensen hielpen als het met de rolstoel niet zo soepel ging, ook werd er veel gelachen en gepraat.  Emoties kwamen los.
Maar onze echte bewondering gaat uit naar al die vrijwilligers die zoveel deden voor de mensen, ja dat is echte barmhartigheid tonen wat Paus Franciscus ons voorhoudt.
Veel lof gaat zeker uit naar Co, Ria, Mariet en Harry.
Wat die allemaal gedaan hebben voor we naar Lourdes gingen en tijdens de Bedevaart dat was geweldig, heel veel respect daar voor! BEDANKT!


Rinus en Els van der Ark-Entius.

naar boven


Lourdes 2015


Llief en leed
Oonderweg
Uuitzonderlijk
Rrust en stilte
Ddelen en duwen en danken
Eemotie
Ssaamhorigheid

Beste mensen,
Net ruim een dag terug uit Lourdes. Mijn hoofd zit nog vol indrukken. Vanmorgen op de racefiets langs het Markermeer schieten een aantal gedachten door mijn hoofd. Ze staan in de kop.

Lief en leed
We lopen op de tweede dag de grote of kleine kruisweg. Niet zo maar een stukje geschiedenis van vroeger. Met Jezus lopen we onze kruisweg. Rugzakken worden door ons als kruisen gedragen. Soms val je, omdat het leed te zwaar is: verlies van een dierbare, een vechtscheiding, ziekte, depressie… Soms ervaren we liefde: langs de weg helpt iemand je kruis te dragen. Soms valt ons troost ten deel. Heel gek. Juist van iemand, die veel te lijden heeft. Maria blijft zoals zovele moeders haar Zoon trouw. In het spoor van Jezus zijn er al velen ons voorgegaan naar de andere kant van dit leven. Met Jezus kunnen we opstaan.

Onderweg
Een gemeenschappelijk doel, onderweg naar Lourdes, bindt ons. We hebben elkaar twee avonden van tevoren gezien. Hoe het wordt weten we nog niet. Wordt het Lourdes van alle winkeltjes of wordt het Lourdes van samen als pelgrims optrekken?
 
Uitzonderlijk
Aan het eind van de week, op vrijdagavond bij onze eigen viering, merken we wat dit onderweg zijn met elkaar heeft gedaan. Er vallen woorden als liefde, vrede, vriendschap, verbondenheid, bijzonder, er zijn voor elkaar, uitzonderlijk… Zonder tekst voor ons zingen we staande, spontaan, hand in hand “Ik zal er zijn.” Zo ook het Onze Vader. God wordt heel dichtbij gevoeld. Een stukje hemel op aarde.

Rust en stilte
Een tocht door de Pyreneeën maakt ons stil. Wat zijn we klein en nietig tussen al die rotspartijen en het geweld van het vallende water. We lopen een stukje via een bergpad de route naar Santiago de Compostella. Nog maar 911 km. We vinden een picknickplaats. Horen alleen nog een koebel in de verte. Zaterdag komen we tot rust in de “Groene kathedraal”.  “Mijn ziel -Anima Mea- prijst de Heer” (Magnificat) klinkt vanuit twee mannen- en twee vrouwenstemmen en een pastorale spreekstem een ware ode aan Maria. De stilte neemt ieder woord op.

Delen en duwen en danken
We delen lief en leed, eten en drinken, een lach en een traan, onze gesprekken en ons zingen, het leven en de nog zichtbare plekken van Bernadette. Duwen en trekken elkaar over soms heel hobbelige paden. Het lijkt het leven wel. We scheuren elkaar er doorheen met een arm op de schouder of hand in hand, biddend en zingend.

We danken de West-Friese begeleiders: Marijke van de Berg, Chris Oud, Harry Dol, Monique Bolman en  Piet Huisman, die ons in Maastricht opvangt. Onze gids en hotelleider Fred van de Winkel. Mijn steun Ria. En.. Harry Vet, de animator en regelaar van onze pelgrimsreis. En natuurlijk collega-pastor Mariet Vet-Koopman.
Bijzondere dank gaat uit naar Frank Kok, onze muzikaal ondersteunende man, en Margreet Drijver, die op haar enthousiaste manier een groot koor echt liet zingen.

Emotie
Er komt heel veel los. Van gesloten en stugge West-Friezen is weinig te merken. Het mag en kan allemaal. Het lucht op. Er is in Lourdes een Moeder te vinden met een heel groot hart. Vanuit dat hart zoeken mannen- en vrouwenhanden elkaar om samen op te kunnen trekken. De rugzakken kunnen bij de grot worden geleegd om samen verder te gaan.

Saamhorigheid
Dit woord klinkt vanuit het hart uit vele monden. “Als de hele mensenwereld eens zo’n week met elkaar zou beleven, dan zijn al die wapens en vluchtelingen niet nodig. Dan zouden mensen in vrede en geluk mogen leven!” zei iemand onderweg tegen me.
Deze saamhorigheid van de West-Friese groep maken ons, Mariet en mij, tot pastor. Ieder op eigen manier trekken we heel collegiaal met elkaar op. Soms lopen we voorop. Dan weer achterop. Vaak midden in de groep. We trekken samen mee als pelgrims. Soms komen we oren tekort. Gelukkig zijn er onder ons, die medepastor zijn.
Voor mij is het wonder van Lourdes, dat een uitzonderlijke Moeder als Maria zo’n saamhorigheid tot stand kan brengen en tegen ieder van ons over haar Zoon, Jezus, zegt, zoals bij de bruiloft van Kana: “Doe maar wat Hij u zeggen zal!” Dan gebeuren er wonderen in ons gewone leven, waaraan we heel veel vreugde kunnen en mogen beleven.

Co

naar boven


Lourdes reis september 2011


Mijn moeder had al verschillende keren opgenoemd dat ze heel graag een keer naar Lourdes zou willen. Van vriendinnen hoorde ik wel eens verhalen en vooral uit nieuwsgierigheid ben ik daarom ook meegegaan met deze reis.
Het was zeker de moeite waard, het doet iets met je, maar wat is het moeilijk om dat te verwoorden…
Ik heb veel mensen gesproken. Ik heb mensen bewonderd om hun doorzettingsvermogen, om de liefde die ze uitstraalden, de kracht om zo positief in het leven te staan na zoveel tegenslag,
Ik heb heerlijk gelachen, het ging helemaal nergens over, maar toch…
Deze reis was een bijzondere reis, maar ook de aankomst in Hoogkarspel gaf mij een heerlijk gevoel. Daar stond mijn gezin op me te wachten. Ze hadden me niet gemist maar wat waren ze blij dat ik weer thuis was...
Wel heeft het even geduurd voor het  Avé Avé en Pater Noster  niet meer de hele dag door mijn hoofd galmde.

Groetjes Carla Laan-Meissen

naar boven

Indrukken van Lourdes

De indrukken van Lourdes zijn voor mij te veel om op te noemen.
Ik ging zonder een speciaal doel, maar wat heb ik een mooie week gehad.
Hele fijne en gezellige groep.Veel gedeeld met elkaar. Wat hebben veel mensen veel te dragen [zware rugzak!] Maar we hebben ook veel gelachen.

De "handen" spraken mij ook erg aan, de mooie schilderijen en de inspirerende woorden die daarbij gezegd zijn bij de handoplegging.
De Grot, de Lichtprocessie, de viering in de Pius X-basiliek, en ook de slotviering in het hotel, hebben veel indruk gemaakt.
De goede begeleiding van pastor Co Kuin en pastor Mariet Vet. Fred, die zoveel over Bernadette en Lourdes wist te vertellen.
De prachtige dag in de Pyeneeen. Het mooie weer. Ave ave ave Maria en Pater Noster ABBA bleven nog dagen in mijn hoofd zingen.

Het was heel bijzonder om dit alles samen met mijn dochter mee te mogen maken.

Ik kan iedereen,die een keer naar Lourdes wil,aanraden om dan met de Westfriese Bedevaart mee te gaan!

Hartelijke groeten,

Nelly Meissen-Jonker

naar boven

Samen naar Lourdes

Ik wilde al meerdere jaren naar Lourdes uit nieuwsgierigheid, maar Jan (mijn man) had er geen interesse in. Doordat Jan iemand in het ziekenhuis had gesproken, gaf hij aan dat hij van mening veranderd was. Voordat we het geregeld hadden werd ik uitgenodigd door de West-Friese Lourdes vereniging. Alsof het zo moest zijn.
Doordat ik protestant ben, ging ik naar Lourdes zonder verwachting en zonder vooroordeel. Zwaar vermoeid van de reis heb ik de openingsviering niet meegemaakt. De volgende dag ben ik gestart met het pelgrimsleven.
Het gezang uit de vieringen, wat we buiten soms konden volgen via de luidsprekers, vond ik prachtig.
We werden allemaal meegenomen door alle mensen, de warmte en de liefde met de saamhorigheid. Alle mensen zongen mee, en met name in de lichtprocessie. Alle talen hoorde je om je heen en dat gaf een enorm gevoel van samenzijn.
Daardoor kreeg ik er berusting in dat ik ernstig ziek ben en niet meer beter wordt en daar heb ik mijn weg in gevonden. In Lourdes heb ik de kracht gekregen om met mijn ziekte te leven en het te beheersen en door te blijven vechten. De boosheid heb ik in Lourdes gelaten. Je wordt er niet beter van en zonder boosheid kan je beter omgaan met je ziekte. De ervaring van Lourdes heeft mijn leven mooier gemaakt.
Je belevingswereld verandert en de goede dingen komen naar boven en daarmee ga je aan de slag,  je wordt er door de mensen om je heen in gesteund.
We hebben ontzettend genoten want er waren een paar helse vrouwen mee die de boel goed op stelten wisten te zetten. Dit zorgde dat de lach er op zijn tijd  was, maar evengoed de traan.
Bij de slotviering op vrijdag, de laatste dag, heb ik de communie ontvangen van Kardinaal Simonis. Dat vond ik een geweldige gebeurtenis.
Op het vliegveld sprak Kardinaal Simonis mij ook weer aan. Echter dit was omdat zijn aandacht ging naar mijn booster. Ook dat was weer bijzonder.
Je moet zo’n bedevaart zelf meemaken wil je begrijpen wat het met je doet, want het is moeilijk te verwoorden.
Ik wil als afsluiting iedereen bedanken voor de gelegenheid die mij geboden is om deze pelgrimstocht te maken.

Jantine Bleeker

naar boven


Weer terug ...

Beste mensen,

Zaterdagmorgen 1 oktober om 00.15 uur maken we de laatste stop in Hoogkarspel. De 5 pelgrims uit de Zaanstreek en de pelgrims uit de omgeving van Hoorn zijn de bus al uit. Ondanks de flinke vertraging van de bus kan de sfeer niet stuk. Iedereen is nog vol van alle indrukken, opgedaan in Lourdes. Er keert een hechte groep terug. Lief en leed is er gedeeld. Er zijn tranen gelaten. Er is ontzettend veel gelachen. Waar nodig hebben we elkaar opgevangen. Waar nodig hebben we elkaar de hoogte op geduwd. Waar nodig hebben we gezorgd, dat mensen in een rolstoel niet de berg af vlogen.

Op donderdagavond 29 september hebben we in de kapel van ons hotel een eigen viering. Daarin komt alles van de afgelopen week aan bod. Antwoorden op de vraag: waarom Lourdes? Wat zoeken we daar? We vertellen, wat Lourdes met ons heeft gedaan. We noemen vriendschap, kracht, liefde, saamhorigheid, inspiratie, verbondenheid, met elkaar, een beetje verlichting, luisteren naar elkaar, gezelligheid, mensen die zo veel moeten dragen, het geluk van een prachtig leven ervaren, delen van elkaars lief en leed.

Het thema “Met Bernadette het Onze Vader bidden” hebben we als Westfriese groep sterk naar voren kunnen brengen. We hebben het geluk, dat iemand onder ons is, die biddende, open en vergevende handen prachtig in beeld heeft gebracht. Ze zijn regelmatig in de vieringen gebruikt. We mogen ze laten spreken met deze woorden. Beeld en woord blijven ons inspireren.

Lourdes
Biddende handen Open handen Vergevende handen

Handen
gevouwen
om te bidden
tot die Ene
die wij door Jezus
mogen aanspreken
met Abba, lieve Vader

Handen
Geopend
naar die Vader
naar elkaar
om te geven
om te ontvangen

Handen
elkaar gevend
uit vriendschap
uit vergeving
van "Kom op!
We gaan verder
met elkaar, samen
als broeders en zusters."

Zo beleven we veel met elkaar. En… betekenisvol!

Als u wilt lezen over de ervaringen van eigen parochianen die met deze reis zijn meegeweest, klik hier.
Ook kunt u naar de website van: vnbreizen.nl

naar boven