Sint Lucaskerk Venhuizen Sint Lucas Parochie Venhuizen, Hem, Wijdenes en Oosterleek Theresia van Lisieux kapel te Hem

Overleden


Wij gedenken hen die staan geschreven in de palm van God's hand:

26 december 2017   Peter Boots
1 januari 2018   Corrie Besseling-van Hoof
1 januari 2018   Bert Houtman
22 maart 2018   Pastor Co Kuin
28 maart 2018   Truus Vonk-Verwer
13 april 2018   Gré Hoogland-Boos
20 april 2018   Siem van Diepen
10 mei 2018   Lies Koster-Hofland
16 juni 2018   Bep Laan-Schoutsen

Ter nagedachtenis


Bep Laan-Schoutsen

Op donderdag jl. hebben we afscheid moeten nemen van Bep Laan, die zaterdag op 86 jarige leeftijd rustig IS ingeslapen.
De kinderen samen met vader Ben hadden daar vrede mee. Want een verder lijden is haar bespaard gebleven. Dus werd in vrede teruggekeken op het leven van Bep.  In het “in memoriam” door de vier kinderen voorgelezen, werd daar ook melding van gemaakt. Er werd stilgestaan bij feit dat de eerste man van Bep op 38 jarige leeftijd was overleden, heel jong dus en de opvoeding kwam dus in eerste instantie op de schouders van Bep.

Het was ook mooi om de grote betrokkenheid van de kleinkinderen te ervaren zowel tijdens de oefenavond op woensdag als tijdens de uitvaart zelf. In de zes uitgesproken herinneringen aan Oma bij het aansteken van de zes kaarsen kwam de liefde en warmte voor Oma boven. De mooie ingetogen wijze waarmee Mika en Jasper het herinneringskruisje achter in de kerk ophingen. Ook het muzikaal intermezzo voor Oma uitgevoerd op de piano en gitaar door Alies en Jasmijn was mooi. Dat bleek wel na afloop van het muziekstuk, de oorverdovende stilte in de kerk.

Het is goed om dit als betrokkene van de Lucasgemeenschap te mogen ervaren.
Bep, moge jij ruste in vrede.

Wim Zürlohe

“Ik ben er voor jou, vanuit Gods boodschap IK ZAL ER ZIJN!”

Wij zijn verdrietig, nu wij voorgoed afscheid moeten nemen van

Pastor Co Kuin

Hij was gedurende vele jaren de pastor van en voor onze parochie.
Hij was er op al die momenten,
 dat onze parochianen
iets te vieren hadden,
 verdriet hadden,
 zorgen hadden,
 steun nodig hadden.
We zullen zijn aanwezigheid en betrokkenheid missen.

Lucasparochie
Venhuizen-Hem-Wijdenes-Oosterleek


Bert Houtman

Afgelopen zaterdag hebben wij in de Lucaskerk afscheid genomen van Bert Houtman.

Bert Houtman, geboren op 14 juni 1957 op de Nieuwstraat in Venhuizen, waar hij een prachtige jeugd heeft gehad. Bert was altijd lekker in de weer, aan brommers sleutelen, gitaar spelen, een auto kopen zonder een rijbewijs en lekker rijden. Wat was hij trots op zijn auto, een witte Opel Manta met vlammen aan de zijkant.  

Voetbal was zijn passie en daarna mooi nazitten met Valken 4, alias Valkenbier. Voor de nodige gekkigheid was hij ook in; een week lang dakzitten bij de Barmerens en op handen en knieën naar Hoorn toe kruipen waar hij onderweg een kunstgebit, geld en een aantal verscheurde foto’s vond. Met armpje drukken verdiende hij de nodige biertjes, hij was immers beresterk.

In 1978 kwam hij zijn grote liefde Wilma tegen toen hij nieuwe schoenen ging kopen bij Meijerink waar zij werkte. Kort daarna kwam hij Wilma weer tegen in Lindeboom en vroeg haar of zij mee naar buiten ging. Wilma was nog wat bleu en zei tegen haar vriendin dat zij Wilma moest gaan zoeken als zij na 10 minuten niet terug was gekomen. Bert vroeg buiten, zo netjes als hij was, of hij haar de volgende week mocht ophalen. Wilma stond een week later op de Zeeweg te wachten en achter de ramen te gluren. Opa Appie zei: “Je staat toch niet in de brand”. Waarop Wilma antwoordde: ”Nee maar zijn auto wel”. Al snel kregen Bert en Wilma verkering.

In 1979 kwamen zij een mooi huisje op de Torenweg tegen waarna de huwelijksklokken snel luidden op 17 mei 1979. Na veel verbouwingen werd het huisje hun paleisje. Vijf jaar later kondigde het eerste kind aan, Melany, een wolk van een dochter werd op 19 maart 1984 geboren.

Daarna verhuisden zij naar de Veilingstraat en daar is Mike op 03 juni 1988 geboren, waarna op 26 april 1990 Mats eruit floepte, Mama kon hem gelukkig nog net opvangen. Toen kwam het prachtige huis op de Kievit, het werd een geheel nieuwe woning. Wat waren jullie trots op de nieuwe stulp.

Goede en minder goede jaren volgden, zijn kinderen groeiden op en het bleek dat zijn sportgenen doorgegeven waren. Zo trots als een pauw, stond hij iedere week aan de zijlijn te kijken met als hoogtepunt dat Mike en Mats samen in het eerste team van de Valken speelden. Wat kon hij daar van genieten! In de rust vaak nog even bij Melany kijken die een veld ernaast handbal speelde.    

In oktober 2015 kreeg hij er een prachtige titel bij. Op 7 oktober werd Riff geboren en werd hij Opa. Wat was hij trots, een prachtig kleinzoon. Een aantal dagen na zijn geboorte reed hij zelfs zonder Mama naar Assendelft toe. Melany wilde net gaan slapen en toen stond Papa ineens voor de deur, hij moest Riff nog even zien.
Later kwamen de oppasdagen, heerlijk wandelen en fietsen met Riff, hij vond het prachtig. Het voorlezen voor het slapen gaan werd jullie moment, hier genoot hij intens van.

 Zijn wens om aardrijkskundeleraar te worden is helaas nooit in vervulling gegaan. Met zijn werkzaamheden als bodemonderzoeker, kwam hij aardig in de richting. Een speciaal dankwoord willen wij hier bieden aan APS milieu. Zij gaven Papa een baan na zijn hartinfarct en verlengde zelfs zijn contract toen zijn tijdelijke contract verlopen was en hij ernstig ziek bleek te zijn.

In juni 2017 bleek na een aantal onderzoeken dat hij een uitgezaaide vorm van longkanker had. Na een aantal behandeling dacht hij weer te werk kunnen gaan, echter niets bleek minder waar. Het bleek een oneerlijke strijd en diverse tegenslagen volgden. Sinterklaas, kerst en de jaarwisseling hebben wij samen kunnen vieren met alle liefde en warmte van zijn gezin waar hij zo trots op was. Op nieuwjaarsdag ging het bergafwaarts en heeft hij de strijd op moeten geven. Tot het allerlaatste moment vocht en verzette hij zich. Ondanks dat hij veel pijn heeft gehad, klaagde hij hier bijna nooit over. Hij blies zijn laatste adem uit in het bijzijn van zijn gezin.

Pap, bedankt voor wie je was. We houden van je, voor altijd.

Namens de Lucasparochie Wilma Dekker en Wim Zürlohe


Peter Boots

Dinsdag 2 januari 2018 hebben afscheid genomen van Peter Boots. Peter geboren in 1950 in een bouwers gezin was een op en top kind van Venhuizen. Leerling van de Jozefschool , welpen, en de lagere tuinbouw-school in Hem. 
Zijn kinderen, drie dochters verwoorden het zo:
Dat pap 20 jaar was ontmoette hij zijn Ans in de Ruif, bij een feest van Elkcerlyck.
Pap ging altijd met zijn vrienden naar de Cats, en na een avondje daar met Ans is de liefdesvonk echt overgeslagen.
27 juni 1975 zijn zij getrouwd en gingen ze wonen in het ouderlijk huis van pap.
Daar runden zij samen het bollenbedrijf en daarnaast verbouwden zij ook groenten voor de veiling.

Hun liefde uitte zich in de geboorte van 3 dochters. Het leven van pap bestond uit veel werken voor zijn eigen bedrijf. Wij als kinderen moesten daar al jong bij helpen, het hele gezin maar ook de neefjes en nichtjes werden ingezet. Helpen op de bouw of pellen aan de band in de schuur; mooie herinneringen en een gezellige tijd. Pap hield van zijn tulpen, zijn tuin en rommelen in de schuur aan de auto. Daar ging hij echt in op. Nadat hij besloot met zijn eigen bedrijf  te stoppen, ging hij werken bij zijn neven Cees en Koos. Waar hij nog jaren met heel veel plezier heeft gewerkt.

Tussendoor was er tijd voor gezelligheid. Verjaardagen en feestjes. Daar genoot hij altijd stil met af en toe een rake opmerking.
Pap hield er niet van op de voorgrond te staan, doe maar gewoon niet zo overdreven. Een stevige discussie ging hij echter niet uit de weg. Pap was zeer overtuigd van zijn eigen gelijk. Dat bracht hem met regelmaat in enige strijd met de 1 of ander. Pap liet daarin niet los, soms was dat moeilijk, maar dat was ook zijn kracht. Pap deed zich nooit anders voor dan hij was, daarvan kon je zeker zijn. Dat leek soms zoals sommige mensen zeiden keihard.
Het moment dat pap opa werd, leek het alsof hij ineens een stuk van die harde buiten kant achter zich liet.
Wat genoot hij van dat kleine spul, af en toe flink pesten en dat deden de klein kinderen net zo hard terug naar hem. Daar zag je pap dan nog weer meer om grijnzen en zijn ogen glinsteren. Hij deed met hen dingen die hij met ons vroeger niet kon of heeft gedaan.
Hij was een trotse vader en opa.
Vier en half jaar geleden voelde pap zich niet zo goed. Hij fietste de laatste jaren altijd lange stukken en ineens kon hij de dijk niet meer op komen vertelde hij. Onder dwang van ons ging hij toch maar naar de dokter. Daar bleek dat het toch niet zo goed was met pap, met de ambulance werd hij naar Hoorn gebracht, waarna  een maand AMC volgde . Daar heeft pap na een zware operatie al eerder op het randje van de dood gebalanceerd.  Een emotionele tijd voor pap, hij wilde zo graag naar huis. Boosheid, verdriet en angst alles kwam langs, maar uiteindelijk mocht hij naar huis. Toen revalideren en dat viel niet mee. Pap moest veel inleveren. Hij kon niet meer doen wat hij altijd deed. Zijn tuin, piepers rooien, fietsen naar bijvoorbeeld zijn zus Ans in Heiloo. Hij moest alles doseren, en door zijn slechte conditie en hart kon hij zich moeilijk warm houden tijdens koude dagen. Dat vond pap moeilijk, en hij ging vaak over zijn grenzen, al vond  hijzelf van niet natuurlijk !
Afgelopen 4,5  jaar hebben wij gezien als extra tijd met pap. Hij heeft zijn jongste kleinkinderen nog  zien geboren worden en met mam nog een mooie reis gemaakt afgelopen zomer naar Boedapest. Daar wilde hij altijd nog een keer heen.
Afgelopen december stond voor ons in het teken van samen. 2 december nog sinterklaas allemaal te saam bij pap en mam, 20 december de verjaardag van mam, alle familie is nog langs geweest, en 25 december sinds jaren weer met het hele gezin bij elkaar om gezamenlijk kerst te vieren , alsof het zo heeft moeten zijn. Het is nu een mooie herinnering die we toevoegen aan de andere mooie momenten die je met ons hebt gedeeld lieve pap.

Je strijd is gestreden , heb nu maar rust  het is goed.

Namens de Lucasparochie Wilma Dekker en Wim Zurlohe.


gebed